Zondag 22 maart, Skiffhead

De Head of the River is voor mij een begrip. In 1973 heb ik me een half jaar erop voorbereid als lid van een studenten 8 bij Skøll. Iedere zaterdag helling op, helling af in het mulle zand, iedere weekdag eerst een half uur in de bak, dan het water op, tot kotsen toe. Iemand haakte af en we zijn nooit gestart.

Op aandringen van mijn coach Rob Kluvers zag ik mijn kans om het verleden te repareren. Mijn twijfels wuifde Rob weg en daar ging ik, snoekend en slifferend, vechtend met wind, golven en deining. Dat moest beter in het vervolg.

Dus na twee jaar krachttraining en allerlei skiffcursussen: in Dreisbach, van Jorg Santen en recent coaching door Piotr, was ik vastbesloten mijn dramatische tijd van 2024 te overtreffen om met opgeheven hoofd de 75 te kunnen passeren. Ik was net op tijd hersteld van een griepje en met een “Trainings Readiness” (Garmin) van 80%, toog ik naar Amsterdam in de hoop onder de 45 minuten te blijven.

Fantastisch is het altijd om mee te doen in zo’n evenement: de spanning van de voorbereiding, al die boten in het gras, de opgewekte sfeer. Het is 6km oproeien en voorbij de brug beland je in een kleurig veld van honderd bootjes dat, geklemd tussen een Duitser en een Brit, drijft naar de fuik van de start net voorbij de brug van Ouderkerk. Ik had mijn zoon en een vriend geronseld om me aan te moedigen in momenten van wanhoop en uitputting.

Anders dan de eerste keer was het weer voor een korte broek, fris maar zonnig, een zachte wind soms mee en soms tegen. Natuurlijk was het frustrerend om weer vaak ingehaald te worden, maar dankzij mijn nieuwe betrouwbare haal kon ik heerlijk gas geven bij de rustigere stukken en in bochten om oplopers voor te blijven, de rechte lijn vinden van binnenbocht naar binnenbocht, vaak omkijkend voor de juiste strategie. Wat een prachtige, afwisselende omgeving is dat, die Amstel, met zijn lastige bochten! De eerste strak tegen bakboordwal, daarna oversteken, weer naar bakboordwal en dan de kunst: niet op het midden maar vlak tegen stuurboordwal blijven roeien tot je de grote bocht (Hoerenbocht genoemd!) overziet en die weer strak tegen bakboordwal in één keer te nemen met volle druk op de stuurboordriem. Na de laatste bocht wordt het water breed en is het even lastig inschatten welk bruggegat te kiezen.

De Omval is notorisch voor de golven, deining en alle woonboten; ik heb moeite met mijn rechte lijn totdat RIC in zicht komt. Dan lijkt het einde nabij maar is het nog altijd 1500m naar de finish. Wat een verrukking was het om na de Berlagerbrug nog een eindsprint in te kunnen zetten en met een fatsoenlijke techniek de finish te passeren. Iemand stond te klappen, maar dat was omdat ik met mijn riem tegen een opblaasboei klapte en dat elegant bleek te kunnen opvangen.

Zoals het hem betaamd deed Joris weer een toptijd, voelde Jurgen dat hij geen 40 meer is, was ik voor het eerst niet de laatste en overtrof mezelf met een tijd van 41 minuten.

Zo heeft de RRV zich goed geweerd op deze belangrijke wedstrijd.